Primitive root mod p

Transire suum pectus mundoque potiri

Περί επιστήμης και συνεδρίων 28 June, 2009

Filed under: Science — Nikolas Karalis @ 8:59 pm

Ένα δροσερό απόγευμα του Ιουνίου, σε ένα όμορφο μικρό γαλλικό χωριό των Πυρηναίων. Η πανεπιστημιακή ελίτ δειπνεί, εν μέσω εποικοδομητικών συζητήσεων, σε ένα ακριβό τουριστικό θέρετρο. Τις σαλάτες διαθέχτηκαν τα καλά κρέατα και αυτά τα ακριβά τυριά με  confiture και ένα καλό κρασί και τσιγάρο στο χορτάρι με θέα το καταπράσινο δάσος και τα βοσκοτόπια  στο βάθος του τοπίου. Είναι απλά ένα ακόμα απόγευμα απο τα πολλά που έχω παρεβρεθεί και πιθανόν να ακολουθήσουν. Μόνο τα πρόσωπα και ο χρόνος αλλάζουν. Αλλά το σκηνικό είναι το ίδιο.

Ίσως να αναρωτηθεί κανείς… Το επίπεδο της δουλειάς σου τα αξίζει/δικαιούται αυτά; Σίγουρα όχι είναι η απάντηση. Αλλά και ποιός απο όλους αυτούς τα δικαιούται; Πρόσωπα χαρωπά, ρούχα καθαρά και δάχτυλα που η μόνη ταλαιπωρία που τους επιφύλασε η ζωή είναι τα χαιδολογήματα με το πληκτρολόγιο, μεταξύ επιστολών, εργασιών και παρουσιάσεων.

Τα σταυρωμένα μαχαιροπίρουνα μετά το δείπνο και το  savoir vivre μαζί με τα γεμάτα στομάχια και τις ανούσιες συζητήσεις των παρευρισκομένων περί των τεκταινόμενων στην επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί παρά να φέρουν στο νού τη σπατάλη των ήδη πενιχρών κρατικών επιχορηγήσεων για την εκπαίδευση.

Ανάμεσα στις συζητήσεις, ίσως ακουστεί και κάποια δυσαρέσκεια για την άνοδο της (ακρο)δεξιάς στην Ευρώπη μεταξύ των πιο ανοιχτόμυαλων, όπως προστάζουν τα trends της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Αλλά οι συζητήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο τα διδακτορικά, τις εργασίες, του υπολογιστές και τα προγράμματα και για να σπάει η μονοτονία μερικές διαμάχες για τα πειράματα σε ζώα και άλλα ζητήματα επιστημονικής ηθικής.
Μεγέθη απο τα μικροsecond μέχρι τα TeraHerz, απο τα μικρόμετρα στα Terabytes. Μεγέθη που εύκολα μιλάς για αυτά και δύσκολα τα αντιλαμβάνεται ο νούς σου.

Και μετά αναρωτιέται κανείς πως ο Ramanujan, όπως και πολλοί άλλοι πριν και μετά απο αυτόν, υπέφεραν απο κατάθλιψη και καταστράφηκαν, μέσα στην “κουλτούρα” του δυτικού πολιτισμού, ενώ τους εκμεταλευόταν το ακαδημαϊκό κατεστημένο.

Αλλά όταν το διεθνές σύστημα για την έρευνα έχει στηθεί απο κάποιους μεγάλους πανεπιστημιακούς και το μυστικό της ανόδου στην πανεπιστημιακή κλίμακα κληροδοτείται απο γενιά σε γενιά με συστατικές επιστολές, συνδημοσιεύσεις και προσκλήσεις σε συνέδρια, τίποτα απο αυτά δεν είναι απορίας άξιο.
Απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η επιστήμη και η “μόρφωση” ήταν πάντα προνόμιο και χόμπι των πλούσιων και βολεμένων.
Μπορείς να βρείς πολλές δικαιολογίες για το γιατί σπουδάζεις και κάνεις έρευνα και επιστήμη.
Αλλά στο τέλος της μέρας, θα είσαι απλά αυτός που κοιμήθηκε με το στομάχι γεμάτο…

Advertisements
 

3 Responses to “Περί επιστήμης και συνεδρίων”

  1. xamenos Says:

    το βαρεθηκα το μπλογκ σου…. γραψε κατι χρησιμο….

  2. λολ Says:

    Ναι μεν, αλλά.

    Σίγουρα, δεν είναι ότι το καλύτερο, προσωπικά θα προτιμούσα πραγματικά γκαβλωμένα τυπάκια να κάνουν έρευνα στο αντικειμενό τους ,τους τρελάκηδες δηλαδή της υπόθεσης. Θα προτιμούσα να μην έπαιζαν ρόλο συνέδρια και συστατικές επιστολές και οι ΠΡΩΤΟΙ που θα αμφέβαλλαν για τα αποτελέσματά τους και θα τα επαναεξέταζαν να ήταν οι ίδιοι που τα έβγαλαν. Θα προτιμούσα να μην υπήρχε το Publish or Perish ούτε το αντίστοιχο πρόγραμμα.

    Βασικά θα προτιμούσα ποτέ να μην πέθαινε κανείς, να ζούσαμε όλοι ευτυχισμένα και να μην είχες λάβει το ερέθισμα για αυτό το post διότι δεν θα υπήρχε τίποτα άσχημο να στο δώσει.

    Φυσικά απο την μια θα μπορούσες να τα αφήσεις όλα στην άκρη ώστε τα χέρια σου να ταλαιπωρηθούν με κάτι λίγο πιο hardcore απο ότι χαιδολογήματα στο πληκρολόγιο πχ μυστρί και τσάπες, έχοντας φυσικά το στομάχι σου λιγότερο γεμάτο. Εδώ που τα λέμε ίσως μεγαλύτερο καλό να έκανε να δώσει κάποιος όλα του τα υπάρχοντα ώστε να πάει στην Αφρική και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ να σώσει ζωές εκεί, να αδειάσει το στομάχι του για να γεμίσουν άλλα που πεθαίνουν,να μην κάνει το τσιγαράκι του στο γρασίδι ώστε το ένα πακέτο τσιγάρα να γίνε ι 1-2 εμβόλια κτλ. Όμως ακόμα και για να γραφτεί αυτή σου η επιστολή (και η δικιά μου και η δικιά σου) ,για να έχουμε τέτοιους προβληματισμούς και τέτοιες ανησυχίες πρέπει πρώτα να έχουμε λίγο το στομαχάκι μας γεμάτο, να είμαστε λίγο βολεμένοι, να έχουμε ικανοποιήσει τουλάχιστον το πρώτο βήμα στην πυραμίδα του Maslow.Χεχ, βασικά για να σου μιλάω για Maslow,για να γνωρίζω τον Maslow και να ενδιαφέρομαι για τούτον πρέπει όντως να έχω ικανοποιήσει κάποια απο τα μέρη της πυραμίδας του αλλιώς για μένα θα ήταν “τι μας λες ρε φίλε, άσε τα Μaslow”.

    Τι μπορούμε να κάνουμε για όλα αυτά? Εδώ το δύσκολο του ερωτήματος.

  3. λολ Says:

    Επίσης έκανες μια αναφορά για “Δυτικούς”. Δεν διαφωνώ στα πιθανά υπονοούμενα απο πίσω αλλά ,έχοντας και προσφάτως γεμάτο το στομαχάκι μου, είμαι στην βιολογικά δυνατή θέση να θέσω κάποια ερωτήματα :

    Μήπως επειδή είμαστε “δυτικοί” νοσταλγούμε “ανατολές”; Μήπως όλοι μας βλέπουμε με πιο καλό μάτι το εξωτικό ,θεωρούμε άλλους που δεν ανήκουν στην κουλτούρα μας “Noble savages” ( http://en.wikipedia.org/wiki/Noble_savage ) και μας έλκει;


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s