http://cdn.instructables.com/F2Y/OPHF/F9AC3E5U/F2YOPHFF9AC3E5U.SQUARE.jpg

The changes you have to do is :
1) change the http://cdn.instructables.com/ with http://www.instructables.com/files/orig/
2) just replace the .SQUARE.jpg or .THUMB.jpg with .jpg

You should have now a link of this form:

http://www.instructables.com/files/orig/F2Y/OPHF/F9AC3E5U/F2YOPHFF9AC3E5U.jpg

You are done. Enjoy the original full size pictures.

Ίσως να αναρωτηθεί κανείς… Το επίπεδο της δουλειάς σου τα αξίζει/δικαιούται αυτά; Σίγουρα όχι είναι η απάντηση. Αλλά και ποιός απο όλους αυτούς τα δικαιούται; Πρόσωπα χαρωπά, ρούχα καθαρά και δάχτυλα που η μόνη ταλαιπωρία που τους επιφύλασε η ζωή είναι τα χαιδολογήματα με το πληκτρολόγιο, μεταξύ επιστολών, εργασιών και παρουσιάσεων.

Τα σταυρωμένα μαχαιροπίρουνα μετά το δείπνο και το  savoir vivre μαζί με τα γεμάτα στομάχια και τις ανούσιες συζητήσεις των παρευρισκομένων περί των τεκταινόμενων στην επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί παρά να φέρουν στο νού τη σπατάλη των ήδη πενιχρών κρατικών επιχορηγήσεων για την εκπαίδευση.

Ανάμεσα στις συζητήσεις, ίσως ακουστεί και κάποια δυσαρέσκεια για την άνοδο της (ακρο)δεξιάς στην Ευρώπη μεταξύ των πιο ανοιχτόμυαλων, όπως προστάζουν τα trends της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Αλλά οι συζητήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο τα διδακτορικά, τις εργασίες, του υπολογιστές και τα προγράμματα και για να σπάει η μονοτονία μερικές διαμάχες για τα πειράματα σε ζώα και άλλα ζητήματα επιστημονικής ηθικής.
Μεγέθη απο τα μικροsecond μέχρι τα TeraHerz, απο τα μικρόμετρα στα Terabytes. Μεγέθη που εύκολα μιλάς για αυτά και δύσκολα τα αντιλαμβάνεται ο νούς σου.

Και μετά αναρωτιέται κανείς πως ο Ramanujan, όπως και πολλοί άλλοι πριν και μετά απο αυτόν, υπέφεραν απο κατάθλιψη και καταστράφηκαν, μέσα στην “κουλτούρα” του δυτικού πολιτισμού, ενώ τους εκμεταλευόταν το ακαδημαϊκό κατεστημένο.

Αλλά όταν το διεθνές σύστημα για την έρευνα έχει στηθεί απο κάποιους μεγάλους πανεπιστημιακούς και το μυστικό της ανόδου στην πανεπιστημιακή κλίμακα κληροδοτείται απο γενιά σε γενιά με συστατικές επιστολές, συνδημοσιεύσεις και προσκλήσεις σε συνέδρια, τίποτα απο αυτά δεν είναι απορίας άξιο.
Απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η επιστήμη και η “μόρφωση” ήταν πάντα προνόμιο και χόμπι των πλούσιων και βολεμένων.
Μπορείς να βρείς πολλές δικαιολογίες για το γιατί σπουδάζεις και κάνεις έρευνα και επιστήμη.
Αλλά στο τέλος της μέρας, θα είσαι απλά αυτός που κοιμήθηκε με το στομάχι γεμάτο…

2 of the few things that I would like to share from these last months and have changed my life quite impressively are :

Couchsurfing and Rosetta Stone. Each of them would deserve a post or even better a blog of their own, but due to lack of time I will just write a little bit for both here.

Couchsurfing is a really beautiful and quite famous project for finding a place to stay in other cities. I travelled in Spain using couchsurfing and I am really impressed! It is a completely new and different way of travelling making it super-easy to meet new and interesting people and see how they actually live in the city you are visiting.
I would like from here to thank once again all the wonderful people I met in my trip and most importantly manolo, nadia, andria and ro that hosted during all these days!
Muchas gracias amigos/as!

Rosetta Stone is a (commercial) program for learning new languages.
I always thought that it is quite stupid and useless using this kind of programs, however I tried it mostly for fun to learn Spanish, and now 2 months (and a 2 week trip to Spain) later, I can say that I can speak (basic) Spanish. It is really impressive what it can do with it’s innovative way of teaching by using only pictures.
So I feel the need to suggest this program to all the people interested in learning a new language.

Some other less important but interesting links :
* An analysis of the “I can read scrambled text” email going around for many years.
I was really wondering what a could explanation would be and here is a good enough.
* The Study Spanish website has a useful section for grammar, which if combined with Rosetta Stone I believe can give quite good results.
* Wolfram Alpha is the new and (kinda) innovative (scientific) search engine by Wolfram.

Το παραθύρι σου άνοιξε
ρίξε μου μια γλυκιά ματιά
Κι ας σβήσω πια τότε, μικρό μου,
μπροστά στο σπίτι σου σε μια γωνιά.

Πού να ‘σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ‘ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Πού να ‘σαι, να ‘ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε

Πού να ‘σαι να ‘ρθεις το βράδυ αυτό
που ‘γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ‘ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

Πέτρωσε η φωνή και πώς να κλάψει
που ‘φυγες εσύ κι έχουν ανάψει
χίλιοι καημοί

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

Θα ‘ρθει το πρωί και θα περάσει
Θα με λυπηθεί θα με ξεχάσει
Όπως κι εσύ

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

——————————————
Στίχοι Γιώργος Παπαστεφάνου
μουσική Γιάννη Σπανού
Ερμηνεία : Αρλέτα

——————————————

Ero tú eres la reina

Cuando vas por las calles
nadie te reconoce.
Nadie ve tú corona de cristal, nadie mira
la alfombra de oro rojo
que pisas cuando pasas,
la alfrombra que no existe.

Y cuando asomas
suenan todos los ríos
en mi cuerpo, sacuden
el cielo las campanas,
y un himno llena el mundo

Sóló tú y yo,
sóló tú y yo, amor mío,
lo escuchamos.

Ya no estás más a mi lado, corazón.

En el alma sólo tengo soledad.

Y si ya no puedo verte,

¿Por qué Dios me hizo quererte?

¿Para hacerme sufrir más?

Siempre fuiste la razón de mi existir.

Adorarte para mi fue religión.

Y en tus besos yo encontraba

El calor que me brindaba

El amor y la pasión.

Es la historia de un amor,

Como no hay otro igual.

Que me hizo comprender

Todo el bien, todo el mal.

Que le dio luz a mi vida,

Apagándola después.

¡Ay que vida tan oscura!,

¡Sin tu amor no viviré!

Es la historia de un amor.

Κλικάρετε στις εικόνες, για να θαυμάσετε σε μεγάλη ανάλυση την ανθρώπινη μιζέρια…

Κάθε ένα απο αυτά τα φωτάκια, είναι μια ανθρώπινη στιγμή… Ένα δωμάτιο που κάποιος κλαίει απο λύπη, ένα πάρτυ όπου κάποιοι διασκεδάζουν και μπουκάλια ανοίγουν, ένας υπάλληλος μιας εταιρίες που πνίγεται στα χαρτιά μέχρι αργά το βράδυ, κάποια άνεργη μητέρα που ταίζει το μωρό της, ένα ζευγάρι που κάνει παθιασμένο έρωτα, ένα ζευγάρι που βλέπει τηλεόραση στο κρεββάτι του, μια παρέα φίλων που παίζουν επιτραπέζια, μια διάρηξη στο δίπλα διαμέρισμα, κάποιος που πεθαίνει αβοήθητος…

Και ενώ ο Κώστας Χατζής τα λέει όμορφα στο “Απ’το αεροπλάνο“, δεν μπορώ να μοιραστώ την αισιοδοξία του κοιτώντας τις εικόνες αυτές, καθώς με βοηθούν να δώ τις μικρές ζωούλες μας απο πιο κοντά, αν και απο απόσταση…

Χτίσαμε μεγάλους πύργους για να στεγάζουμε τις μίζερες ζωές μας και τώρα καταλαβαίνουμε οτι ήταν απλά μοντέρνες φυλακές…

Ήμουν σ’ένα δωμάτιο δίχως φώς. Ήρθαν και μου’πανε πως είχε φτάσει. Μες στο κρεβάτι μου την είδα, κι ήταν ολόκληρη δική μου, δίχως φως! Ένιωσα τόση ταραχή, γιατί ήτανε το σπίτι της οικογένειάς μου. Και γέμισα μ’απόγνωση! Εγώ, ένας κουρελής κι εκείνη, κοσμική -θα μου δινόταν-, έπρεπε εξάπαντος να φύγει! Απόγνωση απερίγραπτη – την πήρα απ’το κρεβάτι, τη σώριασα στο πάτωμα, σχεδόν γυμνή, και μέσα σ’ανείπωτη αδυναμία, ρίχτηκα πάνω της και στα χαλιά συρθήκαμε οι δυο μας, δίχως φώς! Η λάμπα των δικών μου τα διπλανά δωμάτια κοκκίνιζε το’να μετά το άλλο. Τότε, η γυναίκα εξαφανίστηκε. Κι απο τα μάτια μου κύλησαν τόσα δάκρυα όσα ο Θεός δεν ζήτησε ποτέ.

Βγήκα στην πόλη που δεν τελειώνει πουθενά. Τι Κόπος! Να πνίγομαι στο αδυσώπητο σκοτάδι, φυγάς απο την ευτυχία. Ήταν σαν νύχτα του χειμώνα, μ’έναν χιονιά που σκέπαζε θανάσιμα τον κόσμο. Οι φίλοι, όταν τους φώναξα : που μένει; λάθος απάντηση μου δώσαν. Στάθηκα έξω απο τις τζαμαρίες, όπου συχνάζει κάθε βράδυ : χώθηκα τρέχοντας σ’έναν θαμμένο κήπο. Μ’έβγαλαν έξω με τη βία. Έκλαιγα απαρηγόρητος ύστερα απ’όλα αυτά. Τέλος, κατέβηκα σ’ένα χώρο γεμάτο σκόνη, κι ακουμπισμένος σε κάποιο σκελετό απο ξύλο, όλα τα δάκρυα του κορμιού μου τ’άφησα να στερέψουνε μαζί μ’αυτήν τη νύχτα. – Κι όμως, αισθάνθηκα και πάλι εξουθενωμένος.

Κατάλαβα ότι Εκείνη ήταν δοσμένη στη ζωή που κάνει καθημερινά. Κι ότι πιο εύκολα επιστρέφει στη θέση του ένα αστέρι απ’ό,τι μια καλή στιγμή. Δεν γύρισε ποτέ, ούτε και θα γυρίσει, η Λατρεμένη που ήρθε να με βρεί μες στο δωμάτιό μου – μήτε που το ‘χα φανταστεί. Εκείνη τη φορά έκλαψα, αλήθεια, πιο πολύ απ’όλα τα παιδιά του κόσμου.

Arthur Rimpaud

μετ. Στρατης Πασχαλης

-

Για την πριγκίπισσα των ονείρων μου, που με μύησε στην ανάγνωση του Rimbaud και με άφησε να περιπλανηθώ στις ερημιές του έρωτα και να καταλήξω στην πόλη που δεν τελειώνει πουθενά…

Σ’ευχαριστώ!

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του
τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή
θα οδηγήσει στην επίτευξη
μιας λαμπρής ευτυχίας.

Παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα :

“Αυτό το βιβλίο δεν μπορεί και δεν προσπαθεί να προσδιορίσει σε ποιό βαθμό η δικτατορία διαδέχεται την ψευτοδημοκρατία ή σε ποιο βαθμό οι ελευθεριακοί δεσμεύονται ηθικά απο τις πεποιθήσεις του να πάρουν τα όπλα (ή να χρησιμοποιήσουν άλλες μεθόδους για να αντισταθούν στον ολοκληρωτισμό στις διάφορες πολιτικές μορφές του, είτε πρόκειται για εγχώρια κυβέρνηση είτε για ξένο εισβολέα.

Το μόνο που κάνει είναι να αναγνωρίζει ότι αυτή η μέρα δεν βρίσκεται πολύ μακριά και ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μάχη προτού εδραιωθεί το ατέρμονο σκοτάδι του πανίσχυρου κράτους.

Ωστόσο δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που κρύβουν δύο θανάσιμες πλάνες.

Η πρώτη είναι μια κραυγή απόγνωσης : “Οι συνθήκες δεν είναι ακόμα ώριμες, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο να περιμένουμε κι άλλο”.

Η άλλη είναι η θεωρία σύμφωνα με την οποία προκαλώντας μια υπερβολικά βίαιη αντίδραση απο το κράτος δημιουργείται μια αυθόρμητη αντίσταση.

Αυτές οι λογικές υιοθέτησης του ένοπλου αγώνα πρέπει άμεσα να καταδειχθούν ως αντίθετες με τον προφανή και θεμελιώδη σκοπό του Αναρχισμού, την οικοδόμηση μιας ελευθεριακής κοινωνίας. Δεν χρειάζεται προσπάθεια για να καταλάβει κανείς ότι μια τέτοια κοινωνία δεν θα προέλθει απο μεμονωμένες ομάδες που ακολουθούν μια πολιτική αντίστασης για χάρη της αντίστασης. Αν δεν αποδείξουμε πρώτα οτι ο Αναρχισμός μπορεί να λειτουργήσει μέσα απο τη δημιουργία ελευθεριακών κοινοτήτων, η ευρεία υποστήριξη που χρειαζόμαστε δεν θα επιτευχθεί ποτέ και οι εργατικές μάζες θα συνεχίσουν να επηρεάζονται απο την εξουσιαστική προπαγάνδα. Δεν μπορούμε να αγνοούμε το ρητό του Κροπότκιν που έλεγε ότι δεν θα πρέπει να αναληφθεί καμία ένοπλη δράση εάν ο σκοπός της δεν είναι σαφώς κατανοητός απο το μέσο εργάτη.

Ο άλλος λόγος για τη δημιουργία ελευθεριακών κοινοτήτων και εργασιακών δομών είναι ότι αποτελούν το μοναδικό οχυρό απέναντι στις εξουσιαστικές ομάδες τον καιρό της εξέγερσης. Αν δεν έχουμε πάρει ακόμα τα μαθήματα της Ρώσικης και της Ισπανικής επανάστασης, όταν οι Κομμουνιστές επιτέθηκαν με αγριότητα στην ελευθερία του Αναρχισμού, τότε δε μας αξίζει να εξακολουθούμε να υπάρχουμε ως κίνημα. Ξεκινάμε απο μειονεκτική θέση έναντι των εξουσιαστών “συντρόφων” μας και θα μας καταστρέψουν εύκολα και πάλι, εκτός εαν οι βολές του αναρχισμού έχουν ήδη πλήξει τα καταρρέοντα ερείπια της παλιάς κοινωνίας.

Ένας απο τους θεμελιώδεις κανόνες του ανταρτοπόλεμου είναι η εξάπλωση του αγών σε κάθε μέρος της επικράτειας και σε κάθε όψη της ζωής. Αν δεν έχουν φυτευτεί οι σπόροι της Αναρχικής ελευθερίας, είμαστε καταδικασμένοι σε αφανισμό, όσο καλά προετοιμασμένοι και αν είμαστε απο στρατιωτική άποψη.

Οι εξουσιαστές έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με εμάς.

Αν όμως είμαστε έτοιμοι για τα πάντα και έχουμε δείξει τι ζωή μπορούν να δημιουργήσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους, τότε μπορούμε να νικήσουμε.”

Απόσπασμα απο την εισαγωγή του βιβλιου “Επαναστατικός Ανταρτοπόλεμος” – Ομάδα “1η Μάη” – Διεθνές Κίνημα Επαναστατικής Αλληλελεγγύης, Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου.

Μού’παν έλα να πάμε να δείς
φωτιές ανάψανε επί της Βουλής
Το δέντρο κάηκε και αυτό είναι σωστό
Ας πούμε όλοι μας γαμώ το Χριστό

Ρα παμ παμ παμ…

Δεν έχει ρεβεγιόν, δεν έχει χαρτιά
Μόνο φωτιά…..

Καίγονται μπάτσοι, πολλά μαγαζιά
Στο δρόμο υπάρχουνε πετρίδια πολλά
Κι εγώ γυρίζω μέσα στα χημικά
Φοράω κουκούλα, μάσκα, super γυαλιά

Ρα παμ παμ παμ……

Να μην ξεχάσω να βάλω φωτιά
Στα αφεντικά……

Άγια Νύχτα… Καληνύχτα

Με πορείες, καταλήψεις, διαδηλώσεις
και φωτιές
Με τους μπάτσους πολεμάμε
και κοτρόνες τους πετάμε
και μπουκάλια με στουπιά
για να πάρουν φωτιά.

Στις πλατείες βγείτε όλοι
και τις φάτνες κάντε αχταρμά,
κι όλοι μήνυμα ας αφήσουν
Τα κελιά αν δεν ανοίξουν
πως θα βάλουμε φωτιά
σ’όλα τα μπάτσικα.

Στις πλατείες και στους δρόμους
κάντε πλιάτσικα πολλά,
σαμποτάζ σε σίδηροδρόμους,
στο εμπόριο και στους νόμους,
σαμποτάζ και στη δουλειά
ας βγούμε απ’τα κλουβιά.

Το δεντράκι στην πλατεία
Κάηκε ήδη μια φορά
μα το νού σου Κάκλαμανη
γιατί μια φορά δεν φτάνει
Κακλαμάνη φουκαρά
πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Τα κάλαντα εφέτο

Δάκρυγονα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι
παντού, Έι! (εναλλακτικά ΝΤΟΥ!)
Δάκρυγόνα και φωτιές μέσ’ την γειτονιά
ήρθε η εξέγερση βοηθάτε ρε παιδιά.

Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
Μήνυμα θα φέρει απο τον λαό.
Μες στη σιγαλιά ακούμε τρια μπάμ
Και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.

Δάκρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
Και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό. Έι!
Δάκρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντού!

Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είν’ πολλές
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές
Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φώναζουνε συνθήματα και σπαν στα πεταχτά.

Δάκρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό
Κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι
τρέχει εδώ, Έι!
Δάκρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή
Ας δώσουμε στη γή μας ακόμα μια στροφή.

Χθες το βράδυ συμπληρώθηκε μια εβδομάδα απο το θάνατο του Αλέξη, στις 21.00 το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη.

Μια εβδομάδα πένθους, οργής, δράσεων, οργίου κρατικής καταστολής κλπ.

Η ανασκόπηση αυτής της εβδομάδας θα πρέπει να περιμένει, καθώς είναι ώρα για πράξεις και οχι για λόγια.

Αλλά μιας και  υπάρχει μεθοδευμένο σχέδιο εκτόνωσης και απόκρυψης ΟΛΩΝ των γεγονότων απο τα καθεστωτικά ΜΜΕ, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω μερικά links απο μέσα αδιαμεσολάβητης αντιπληροφόρησης και κάποια άλλα που για τους δικούς τους λόγους επενδύουν στην ανάδειξη των γεγονότων αυτών των ημερών.

α. Κατάληψη ΑΣΟΕΕ

β. Κατάληψη ΕΜΠ

γ. Απελευθερωμένο Δημαρχείο Αγ. Δημητρίου

δ. Κατάληψη Σχολής Θεάτρου Θεσσαλονίκης

ε. Κατάληψη Παλαιού Δημαρχείου Χαλανδρίου

στ. Συντονιστικό Σχολείων Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος

ζ. Κατάληψη Ιατρικής Λάρισας

η. Εδώ Πολυτεχνείο

θ. Κατάληψη Καλών Τεχνών

ι. Indy1208

κ.  Ελεύθερος Γαλαξίας Νέας Σμύρνης

λ. Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βερολίνου

μ. Κατάληψη Νομικής

ν. Κατάληψη Κινηματογράφου Σταυρούπολης

ξ. Τμήμα Πλαστικών Τεχνών

ο. Κατάληψη ΤΕΙ Πειραιά

π. Συνέλευση Δρόμου απ’το Περιστέρι

ρ. Εφημερίδα Κουκουλοφόρος

σ. Κατάληψη Παραρτήματος

τ. Greek Solidarity Map

υ. Συντονιστικό Αντίστασης Μαθητικών Πρωτοβουλιών

φ. Κατάληψη ΗΣΑΠ

χ. Κατάληψη_Ίριδα

ψ. Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

ω. Κατάληψη Εργατικού Κέντρου Βόλου

α’. Κατάληψη Αnti-Info Cafe

β’. ανοιχτή συνέλευση εξεγερμένων για την αλληλεγγύη στους διωκόμενους της εξέγερσης

γ’. φάμπρικα υφανέτ

δ’. κατάληψη ελληνικού συμβουλίου προσφύγων

10 – 100 – χιλιάδες καταλήψεις,

ενάντια σ’ ένα κόσμο οργανωμένης πλήξης!

——————-

1. Indymedia

2. Indy.gr

3. TV Χωρίς Σύνορα

4. Radio 98 fm

Αλέξη θυμήσου είμαστε μαζί σου,

αυτό το κωλοκράτος θα πέσει προς τιμήν σου!

Δεν θα έγραφα κατι εδώ, μιας και δεν χρειάζεται να βερμπαλίζουμε και να κάνουμε συζητήσεις καφενείου μέσα απο τα blogs αυτές τις ώρες αλλά να είμαστε στους δρόμους, αλλά μιας και χρειάστηκε να απαντήσω σε κάποιους στο facebook ακριβώς για την έκφραση στον τίτλο αυτού του post, τη μεταφέρω και εδώ :

Θα συμφωνήσω οτι η κατάσταση (ειδικά χθες βράδυ) ξέφυγε απο τα όρια του λογικού.
Κάποια απο τα ακραία που συμβαίνουν γίνονται υπο την ανοχή – αν όχι την καθοδήγηση της κυβέρνησης των δολοφόνων, για να ξυπνήσουν τα συντηρητικά
αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας

Το σχόλιο μου πάει κυρίως σε αυτούς που κάθονται στο pc τους και μας επιβάλουν σε groups/comments κλπ την αποψάρα τους, το γιάτι δεν πρέπει να διαδηλώσουμε, να παλέψουμε και να εκφράσουμε τον πόνο μας και την οργή μας για την κρατική δολοφονία ενος παιδιού.

Εμείς επιτρέψαμε σε αυτά τα τέρατα που λέγονται Ελληνικό Κράτος και Ελληνική Αστυνομία να γιγαντωθούν, εμείς και θα τα σταματήσουμε.

Ας βγούμε όλοι στους δρόμους να παλέψουμε για μια άλλη κοινωνία.
Και αν γίνουμε πολλοί θα σταματήσει αυτός ο φετιχισμός της φωτιάς.

Ένας στο χώμα – Χιλιάδες στον αγώνα!

Όσο για αυτούς που βγαίνουν και μιλάνε για ξένες περιουσίες κλπ, χωρίς να θέλω απαραίτητα να δικαιολογήσω κάποια απο αυτές τις πράξεις,
πρέπει να καταλάβουν οτι είμαστε όλοι υπεύθυνοι για αυτή την κοινωνία και ΌΛΕΣ τις κρατικές δολοφονίες. Όσοι ψήφισαν αυτή την κυβέρνηση, και όσοι καθημερινά σιωπούν.

“Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί, οχι τόσο για τις αποτρόπαιες πράξεις κάποιων μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την εκκωφαντική σιωπή των υπολοίπων…”

Martin Luther King

Υ.Γ. Το “Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους” είναι σύνθημα του γαλλικού Μάη ’68 και η χρήση του αποσκοπεί στην ανάδειξη των εξεγερσιακών χαρακτηριστικών αυτής της συγκυρίας

ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ, ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ!