Ένα δροσερό απόγευμα του Ιουνίου, σε ένα όμορφο μικρό γαλλικό χωριό των Πυρηναίων. Η πανεπιστημιακή ελίτ δειπνεί, εν μέσω εποικοδομητικών συζητήσεων, σε ένα ακριβό τουριστικό θέρετρο. Τις σαλάτες διαθέχτηκαν τα καλά κρέατα και αυτά τα ακριβά τυριά με confiture και ένα καλό κρασί και τσιγάρο στο χορτάρι με θέα το καταπράσινο δάσος και τα βοσκοτόπια στο βάθος του τοπίου. Είναι απλά ένα ακόμα απόγευμα απο τα πολλά που έχω παρεβρεθεί και πιθανόν να ακολουθήσουν. Μόνο τα πρόσωπα και ο χρόνος αλλάζουν. Αλλά το σκηνικό είναι το ίδιο.
Ίσως να αναρωτηθεί κανείς… Το επίπεδο της δουλειάς σου τα αξίζει/δικαιούται αυτά; Σίγουρα όχι είναι η απάντηση. Αλλά και ποιός απο όλους αυτούς τα δικαιούται; Πρόσωπα χαρωπά, ρούχα καθαρά και δάχτυλα που η μόνη ταλαιπωρία που τους επιφύλασε η ζωή είναι τα χαιδολογήματα με το πληκτρολόγιο, μεταξύ επιστολών, εργασιών και παρουσιάσεων.
Τα σταυρωμένα μαχαιροπίρουνα μετά το δείπνο και το savoir vivre μαζί με τα γεμάτα στομάχια και τις ανούσιες συζητήσεις των παρευρισκομένων περί των τεκταινόμενων στην επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί παρά να φέρουν στο νού τη σπατάλη των ήδη πενιχρών κρατικών επιχορηγήσεων για την εκπαίδευση.
Ανάμεσα στις συζητήσεις, ίσως ακουστεί και κάποια δυσαρέσκεια για την άνοδο της (ακρο)δεξιάς στην Ευρώπη μεταξύ των πιο ανοιχτόμυαλων, όπως προστάζουν τα trends της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Αλλά οι συζητήσεις αφορούν κατά κύριο λόγο τα διδακτορικά, τις εργασίες, του υπολογιστές και τα προγράμματα και για να σπάει η μονοτονία μερικές διαμάχες για τα πειράματα σε ζώα και άλλα ζητήματα επιστημονικής ηθικής.
Μεγέθη απο τα μικροsecond μέχρι τα TeraHerz, απο τα μικρόμετρα στα Terabytes. Μεγέθη που εύκολα μιλάς για αυτά και δύσκολα τα αντιλαμβάνεται ο νούς σου.
Και μετά αναρωτιέται κανείς πως ο Ramanujan, όπως και πολλοί άλλοι πριν και μετά απο αυτόν, υπέφεραν απο κατάθλιψη και καταστράφηκαν, μέσα στην “κουλτούρα” του δυτικού πολιτισμού, ενώ τους εκμεταλευόταν το ακαδημαϊκό κατεστημένο.
Αλλά όταν το διεθνές σύστημα για την έρευνα έχει στηθεί απο κάποιους μεγάλους πανεπιστημιακούς και το μυστικό της ανόδου στην πανεπιστημιακή κλίμακα κληροδοτείται απο γενιά σε γενιά με συστατικές επιστολές, συνδημοσιεύσεις και προσκλήσεις σε συνέδρια, τίποτα απο αυτά δεν είναι απορίας άξιο.
Απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η επιστήμη και η “μόρφωση” ήταν πάντα προνόμιο και χόμπι των πλούσιων και βολεμένων.
Μπορείς να βρείς πολλές δικαιολογίες για το γιατί σπουδάζεις και κάνεις έρευνα και επιστήμη.
Αλλά στο τέλος της μέρας, θα είσαι απλά αυτός που κοιμήθηκε με το στομάχι γεμάτο…




