Υπάρχουν πολλά να λεχθούν για το ζήτημα της ένοπλης πάλης το οποίο επανέρχεται στο προσκήνιο με αφορμή τα χτυπήματα και την προκήρυξη του Επαναστατικού Αγώνα.
Παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα :
“Αυτό το βιβλίο δεν μπορεί και δεν προσπαθεί να προσδιορίσει σε ποιό βαθμό η δικτατορία διαδέχεται την ψευτοδημοκρατία ή σε ποιο βαθμό οι ελευθεριακοί δεσμεύονται ηθικά απο τις πεποιθήσεις του να πάρουν τα όπλα (ή να χρησιμοποιήσουν άλλες μεθόδους για να αντισταθούν στον ολοκληρωτισμό στις διάφορες πολιτικές μορφές του, είτε πρόκειται για εγχώρια κυβέρνηση είτε για ξένο εισβολέα.
Το μόνο που κάνει είναι να αναγνωρίζει ότι αυτή η μέρα δεν βρίσκεται πολύ μακριά και ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μάχη προτού εδραιωθεί το ατέρμονο σκοτάδι του πανίσχυρου κράτους.
Ωστόσο δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που κρύβουν δύο θανάσιμες πλάνες.
Η πρώτη είναι μια κραυγή απόγνωσης : “Οι συνθήκες δεν είναι ακόμα ώριμες, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο να περιμένουμε κι άλλο”.
Η άλλη είναι η θεωρία σύμφωνα με την οποία προκαλώντας μια υπερβολικά βίαιη αντίδραση απο το κράτος δημιουργείται μια αυθόρμητη αντίσταση.
Αυτές οι λογικές υιοθέτησης του ένοπλου αγώνα πρέπει άμεσα να καταδειχθούν ως αντίθετες με τον προφανή και θεμελιώδη σκοπό του Αναρχισμού, την οικοδόμηση μιας ελευθεριακής κοινωνίας. Δεν χρειάζεται προσπάθεια για να καταλάβει κανείς ότι μια τέτοια κοινωνία δεν θα προέλθει απο μεμονωμένες ομάδες που ακολουθούν μια πολιτική αντίστασης για χάρη της αντίστασης. Αν δεν αποδείξουμε πρώτα οτι ο Αναρχισμός μπορεί να λειτουργήσει μέσα απο τη δημιουργία ελευθεριακών κοινοτήτων, η ευρεία υποστήριξη που χρειαζόμαστε δεν θα επιτευχθεί ποτέ και οι εργατικές μάζες θα συνεχίσουν να επηρεάζονται απο την εξουσιαστική προπαγάνδα. Δεν μπορούμε να αγνοούμε το ρητό του Κροπότκιν που έλεγε ότι δεν θα πρέπει να αναληφθεί καμία ένοπλη δράση εάν ο σκοπός της δεν είναι σαφώς κατανοητός απο το μέσο εργάτη.
Ο άλλος λόγος για τη δημιουργία ελευθεριακών κοινοτήτων και εργασιακών δομών είναι ότι αποτελούν το μοναδικό οχυρό απέναντι στις εξουσιαστικές ομάδες τον καιρό της εξέγερσης. Αν δεν έχουμε πάρει ακόμα τα μαθήματα της Ρώσικης και της Ισπανικής επανάστασης, όταν οι Κομμουνιστές επιτέθηκαν με αγριότητα στην ελευθερία του Αναρχισμού, τότε δε μας αξίζει να εξακολουθούμε να υπάρχουμε ως κίνημα. Ξεκινάμε απο μειονεκτική θέση έναντι των εξουσιαστών “συντρόφων” μας και θα μας καταστρέψουν εύκολα και πάλι, εκτός εαν οι βολές του αναρχισμού έχουν ήδη πλήξει τα καταρρέοντα ερείπια της παλιάς κοινωνίας.
Ένας απο τους θεμελιώδεις κανόνες του ανταρτοπόλεμου είναι η εξάπλωση του αγών σε κάθε μέρος της επικράτειας και σε κάθε όψη της ζωής. Αν δεν έχουν φυτευτεί οι σπόροι της Αναρχικής ελευθερίας, είμαστε καταδικασμένοι σε αφανισμό, όσο καλά προετοιμασμένοι και αν είμαστε απο στρατιωτική άποψη.
Οι εξουσιαστές έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους παρά με εμάς.
Αν όμως είμαστε έτοιμοι για τα πάντα και έχουμε δείξει τι ζωή μπορούν να δημιουργήσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους, τότε μπορούμε να νικήσουμε.”
Απόσπασμα απο την εισαγωγή του βιβλιου “Επαναστατικός Ανταρτοπόλεμος” – Ομάδα “1η Μάη” – Διεθνές Κίνημα Επαναστατικής Αλληλελεγγύης, Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου.
