Ξεφυλλίζοντας τυχαία ενα βιβλίο σήμερα, είδα μια φωτογραφία της νυχτερινής Νέας Υόρκης και διαπίστωσα το φόβο που μου προκαλλέι το αστικό τοπίο. Αυτό που συνήθως θεωρείται όμορφο και εντυπωσιακό, για μένα είναι άκρως τρομαχτικό.
Κλικάρετε στις εικόνες, για να θαυμάσετε σε μεγάλη ανάλυση την ανθρώπινη μιζέρια…
Κάθε ένα απο αυτά τα φωτάκια, είναι μια ανθρώπινη στιγμή… Ένα δωμάτιο που κάποιος κλαίει απο λύπη, ένα πάρτυ όπου κάποιοι διασκεδάζουν και μπουκάλια ανοίγουν, ένας υπάλληλος μιας εταιρίες που πνίγεται στα χαρτιά μέχρι αργά το βράδυ, κάποια άνεργη μητέρα που ταίζει το μωρό της, ένα ζευγάρι που κάνει παθιασμένο έρωτα, ένα ζευγάρι που βλέπει τηλεόραση στο κρεββάτι του, μια παρέα φίλων που παίζουν επιτραπέζια, μια διάρηξη στο δίπλα διαμέρισμα, κάποιος που πεθαίνει αβοήθητος…
Και ενώ ο Κώστας Χατζής τα λέει όμορφα στο “Απ’το αεροπλάνο“, δεν μπορώ να μοιραστώ την αισιοδοξία του κοιτώντας τις εικόνες αυτές, καθώς με βοηθούν να δώ τις μικρές ζωούλες μας απο πιο κοντά, αν και απο απόσταση…
Χτίσαμε μεγάλους πύργους για να στεγάζουμε τις μίζερες ζωές μας και τώρα καταλαβαίνουμε οτι ήταν απλά μοντέρνες φυλακές…
arxika nomza oti tha eleges gia th ripansh apo oles aftes tis anamenes lampes. (malon me exei peiraksei o orthologismos.)
Ti na kanoume afto kataferame na dimiourgisoume, tha mporousane na einai kalitera ta pragmata h kai xeirotera
xm..i alitheia einai oti me provlimatises..mexri tora perimena na nixtosei gia na do olo auto to magiko topio pou sximatizete apo ta xiliades lampakia.omos tora mallon tha mou erxontai ola auta pou grafeis kai tha ta skeftomai diaforetika ola auta pou mexri tora pisteua oti itan oxi apla kati ksexoristo alla kati fotino kai sinama skotino pou tou dinei mia alli aigli.tora tha trigirizoun sto mialo mou oi monternes filakes..exeis toso dikio.etsi einai apla den to paradexomaste i apla arnoumaste na to paradextoume zontas stin diki mas pragmatikotita(i kalitera stin pragmatikotita pou mas exoun peisei oti zoume)