Εάν οι φυσικές ή πνευματικές σου ικανότητες είναι ανώτερες αυτών που σε περιβάλλουν, αυτές σου οι δεξιότητες, αυτά τα δώρα της φύσης, δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν σαν μια πλατφόρμα για να υψωθείς πιο ψηλά από τους λιγότερο χαρισματικούς συντρόφους σου, αλλά πρέπει να χρησιμοποιηθούν σαν ένας συλλογικός θησαυρός, και το γεγονός αυτό θα πρέπει να σου δίνει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το τελευταίο μοντέλο τηλεόρασης που ο γείτονας σου δεν μπορεί να αποκτήσει και τόσα άλλα πράγματα, τόσο εξελιγμένα όσο κι άχρηστα, που σου επιτρέπουν
–σ’ αυτή την κοινωνία που κάθε ηθική αξία έχει ανατραπεί– να αισθάνεσαι δυνατός, έξυπνος, φθασμένος…
Απο το βιβλίο “Τώρα πια… είναι αργά” του Όρστ Φαντατσίνι (εκδ. Διάδοση)
——————————
Μπορείτε να το κατεβάσετε απο εδώ.
If your physical or mental abilities are higher than those of the people around you, these abilities of yours, these gifts from the nature, should not be used as a platform for you to be raised above the less gifted comrades of yours. They have to be used as a collective treasure, and this fact should give you more pleasure than the last television model that your neighbor can’t have and all these things, so hi-tech and so useless, that allow you – in this society that every ethical values have been nullified – to feel strong, smart, accomplished…
Excerpt (translated in English by me) from a book of Horst Fantazzini.
